Storythai

   ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างภายนอกตัวผมขณะนี้ รู้แค่ว่าตอนนี้เวลานี้บ้านเมืองของผม กรุงเทพมหานคร เมืองหลวงที่เคยเป็นดินแดนที่น่าอยู่ ปัจจุบันนี้กลายเป็นดินแดนที่โแล้วร้ายสุดแห่งหนึ่งของโลกไปแล้ว

   ไม่กี่ชั่วโมงหลังจากการเข้ากระชับพื้นที่จนนำไปสู่การสลายการชุมนุม ก่อให้ผลกระทบต่างๆขึ้นมามากมาย กลุ่มผู้ชุมนุมบางส่วนที่ไม่ยอมฟังคำสั่งสลายการชุมนุมของแกนนำ ได้ประกาศแยกตัวเองเป็นอิสระก่อความวุ่นวายในบ้านเมืองเต็มไปหมด เผาห้างร้านสถานีโทรทัศน์ธนาคารต่างๆ จนบัดนี้เมืองที่เคยสวยงามเป็นเมืองแห่งเปลวเพลิงและคราบเลือด

   มีทั้งการออกปล้นสดม ระดมยิงผู้บริสุทธิ์.. รัฐบาลได้ประกาศเคอร์ฟิวซึ่งหวังว่าจะช่วยระงับเหตุการณ์ได้ เริ่มมีการกักตุนอาหารให้เห็นในตามพื้นที่ต่างๆ มีทั้งผู้ได้รับบาดเจ็บจากการถูกยิงแม้ว่าจะอยู่ในบ้านก็ตามที แค่เพียงก้าวเท้าออกไปจากบ้าน มัจจุราชแทบจะกระชากวิญญาณไปทันที

   ระบบสาธารณูปโภคแทบทุกชนิดต้องหยุดชะงัก ระบบขนส่งมวลต่างหยุดนิ่งทั้งรถไฟฟ้า รถเมล์ ธนาคารต่างๆและตลาดหุ้นปิดทำการต่อเนื่อง ประชาชนต่างตื่นตกใจ ทุกอย่างต้องหยุดสงบนิ่ง.. นิ่งจนได้ยินเสียงของประเทศชาติกำลังร้องไห้

   นี่ผมอยู่ในประเทศไทยจริงหรอ ผมต้องถามตัวเองกี่ครั้งมันจจึงจะไม่ใช่เรื่องจริง เป็นเหตุการณ์ที่ผมไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะเกิดขึ้นในช่วงชีวิตและในบ้านเกิดของผมเอง

   ผมไม่รู้ว่าคนเหล่านั้นถูกล้างสมองอะไรไปบ้างถึงคิดทำลายบ้านเกิดเมืองนอนเช่นนี้ ตลอดระยะเวลาสองเดือนตลอดการชุมนุมเขาถูกป้อนข้อมูลอะไรเข้าไปบ้าง เขาจะรู้หรือไม่ว่าสิ่งที่เขากำลังทำคือการฆ่าตัวตายและฆ่าพี่น้องตัวเอง...

   สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นความล้มเหลวทางจิตใจและความคิดของคนทั้งประเทศ ทวงถามแต่สิทธิเรียกร้องทุกอย่างที่ตัวเองต้องการ แต่ลืมกระทำหน้าที่ของตัวที่ต้องปฏิบัติ หากเจ้าพนักงานบังคับใช้กฎหมายให้เข้มแข็งกว่านี้ ไม่ปล่อยให้ผู้ก่อการร้ายเหิมเกริม หากระบบการศึกษาของประเทศดีกว่านี้ ไม่ผลิตกุ๊ยข้างถนนมาเต็มเมือง หากสถาบันครอบครัวดีกว่านี้ ไม่ผลิตเยาวชนใจแตกที่ตกเป็นทาสของวัตถุออกมา เหตุการณ์เหล่านี้คงไม่เกิดขึ้น

   สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ไม่ใช่การถามว่าใครผิดใครถูก แต่ต้องถามว่าชั้นเองมีหน้าที่อะไรบ้าง ชั้นควรต้องทำอย่างไรบ้าง เราต้องเริ่มปลูกฝังคุณธรรมใหม่ทั้งระบบ ต้องวางระบบการศึกษาให้ดีกว่านี้ ออกกฎหมายและบังคับใช้ให้เข้มแข็ง ไม่เลือกพวกเลือกพ้อง ยกย่องคนดี ไม่ใช่ยกย่องคนรวย

   ผมหวังว่าในวันพรุ่งนี้ โลกนี้ยังคงมีประเทศไทย ผมหวังว่าวันพรุ่งนี้บ้านเมืองคงไม่กลายสภาพเป็นแบบหลังสงคราม ผมหวังว่าวันพรุ่งนี้ทุกอย่างจะดีขึ้น อย่างน้อยก็เป็นจุดเริ่มต้นของสิ่งที่ดีๆ

   ขอให้ทุกสรรพชีวิตทุกภพภูมิจงร่วมกันอธิฐานให้ประเทศของเราผ่านพ้นวิกฤตครั้งนี้โดยเร็วและสูญเสียน้อยที่สุดด้วยเถิด..